|
عاشق خواهم ماند ...
ديگر شعري نخواهم گفت ،،
نه آنكه فكر كني
فراموشت كرده ام
و يادم رفته
فاصله اي را كه بين من و توست ...
نه اينكه فكر كني
تسليمم كرده اند ، قصه غصه هاي تمام نشدني ،
غم هاي ناگفتني ...
نه ، اما بوي غمهاي قديمي
مثل بوي سقفي كه نم گرفته است
يك روز، سرانجامش آوار شدن است
دفن شدن است ...
و من ترك مي كنمشان ،،،
تنهايشان مي گذارم ،،،
فراموششان مي كنم ...
وميگذارم
كه خيال تو در درون من هميشه تازه بماند
نه اينكه روي تكه اي كاغذ بوي ماندگي بگيرد ...
ميداني كه چقدر عاشق قصه هاي بي پايانم
عاشق ادامه ها ، سه نقطه ها و تا ابد ...
ديگر شعري نخواهم گفت كه اگر شعر نگويم
به اندازه تمام راههايي كه به تو ختم مي شوند
شاعر خواهم ماند ...
عاشق خواهم ماند ...
ادامه مطلب
|
نوشته شده توسط افسون در چهارشنبه 1387/06/27 و ساعت 14:40
| تقديم به آن يار سفر كرده ...
|
|
یک دنیا حرف برای تو دارم ، یک دنیا پر از حرفهای نگفته، یک دنیا پر از بغض های
نشکفته.با منی ، هر جا و اینک آمده ام تا مثل همیشه سنگ صبور روزهای دلتنگی ام باشی!
دلم به وسعت یک آسمان تیره غمگین است . صدایی نیست ، مأوایی نیست ، حتی سایبان
روزهای دلتنگی نیز دیگر جوابگوی دلتنگی هایم نیست.
من آمده ام! اینجا ، کنار دلواپسی های شبانه ات، کنار شعله ور شدن شمع وجودت ،
اما نمی دانم چرا دلم آرام نمی گیرد...
هر شب حضورت را در کلبه خیال خویش می آورم، وجودت را با تمام هستی باقیمانده در
نهانخانه قلبم نهان می کنم ، چشم هایم را باز نمی کنم تا شاید بتوانم تصویرت را بر روی
پلک های بسته ام حک کنم ، اما باز هم جای تو خالی است ...
شاید اگر جای تو بودم ؛ کمی، فقط کمی برای مرگ تدریجی نیلوفرهای خاطره اشک
می ریختم ، شاید اگر جای تو بودم ؛ طاقت دیدن چشم های خیره و خسته ات را نداشتم،
شاید اگر جای تو بودم؛ بلور بغضم را با تلنگری آسان می شکستم تا بدانی، تا بدانی که
چقدر دوستت دارم ...
این بار به دیدنت آمده ام ، برایت گلاب آورده ام ، دستهایم تنها سنگ سردِ خانه ات را
احساس می کنند اما بدان یاس های سپید احساسمان هنوز گرم گرم اند!!!
* روحت شاد و آسمان قلب بي جانت ، سرشار از عشق باد *
ادامه مطلب
|
نوشته شده توسط افسون در شنبه 1387/05/12 و ساعت 12:51
|
در آن طرف زمین ، رویاهایم را خواهم کاشت
تا چمنی که از آن می روید
طراوت لبخند دیروز تو را داشته باشد...
در آن طرف زمین ، دریایی خواهم کشید
آرام و مغرور، تا سیمای طلایی دستان تو
انعکاس مداوم موجهای موازی آن باشد ...
در آن طرف زمين ، به دنبال خنياگري مي گردم
كه تارهاي ناآرام قلبم ، ميان سيم هاي كهنه سازش
به خوابي عميق فرو رود ...
ادامه مطلب
|
نوشته شده توسط افسون در جمعه 1387/03/31 و ساعت 19:53
| تقديم به سرزمين روياهاي گمشده ام ...
|
|
من دارم اینجا می سوزم
که دلم مال خودم نیست
دلی که عاشقه اما
بنده حال خودم نیست ...
دل خسته ای که انگار
نفس تازه نداره
نفسی واسه شکستن
واسه آغاز دوباره ...
واسه آغازی که شاید
آخرش اسم تو باشه
توی روزی که شكفتن
تو عبور لحظه هاشه ...
حسرت قلب من امروز
حسرت تازه شدن نیست
هیچی جز خود رهایی
شرح اشتیاق من نیست ...
حالا که چیزی ندارم
تا به زندگی ببازم
با همین درخت کهنه
قایقی تازه می سازم ...
نباید اینجا بپوسم
با تنی شکسته در گل
مي تونه وسوسه ای خوب
واسه طوفان باشه این دل ...
میزنم به قلب دریا
نفس باد و می گیرم
برای به تو رسیدن
جون میدم تا پر بگیرم ....
ادامه مطلب
|
نوشته شده توسط افسون در یکشنبه 1387/02/22 و ساعت 22:13
|
امشب کفر خواهم گفت!
امشب خدا را به سلابه خواهم کشید!
و برای تمام زخمهای زندگیم
او را نفرین خواهم کرد!
و عدالت پوسیده اش را
به سخره خواهم گرفت!
امشب کفر خواهم گفت !
ترکهای قلب بیمارم را خواهم شمرد !
و به تعداد زخمهای زندگی
به او نفرین خواهم گفت
چشمان بی خوابم !
انتظار معجره دارند
معجزه ای از جانب شیاطین!
معجزه خدا و فرشتگانش
بی اثر شده اند!
و آن خدای دلسوز و مهربان
دیگر از قلبم
و از این سرزمین
رخت بر بسته!
و این زمینهای سیاه و نفرین شده در احاطه شیاطین
انتظار رحمت از شیاطین دارند!
وای بر این قلب زخم خورده
و وای براین سرزمین نفرین شده!
درجستجوی قطره ای از زلال بی کران عشق
لب همیشه تشنه ام را
به دعای هر ثانیه آغشتم!
و چشمان حسرت بارم را
به امید ذره ای مهر خداوندی
به کویر بی انتهای عدالت خیالیش مهمان کردم!
اما افسوس ، خدا
در خواب بی تفاوتی !
برای ظالمان
بهشت را می آراست!
ادامه مطلب
|
نوشته شده توسط افسون در چهارشنبه 1387/02/11 و ساعت 11:49
|
از ظلمت شب رهایم کن ...
از پشت آن دیوار سنگی مرا بخوان ...
صدا کن مرا ...
برای پایان چند لحظه فاصله ...
چند ساعت می توان انتظار کشید ... ؟
انتظار شنیدن یک فریاد ...
صدا کن مرا ...
در سکوت کوچه تاریک ...
برای چند ثانیه امید ...
و به دنبال زمزمه ای حیات بخش ...
صدا کن مرا ...
در همسایگی جشن لبخندهای آشنا ...
برای من ...
به وسعت بی کسی و تنهایی فاصله است ...
در انتظار باز شدن دربی بسته ...
و صدایی آشنا ...
صدا کن مرا ...
ادامه مطلب
|
نوشته شده توسط افسون در شنبه 1387/01/17 و ساعت 21:31
